Praktijkondersteuner Jessica vertelt

Mijn naam is Jessica ten Kate-de Just. Ik werk al ruim zeven jaar als praktijkondersteuner bij Huisartsenpraktijk De Enk in Nunspeet. Vanuit mijn achtergrond als maatschappelijk werker kijk ik niet alleen naar de klachten van iemand, maar ook naar wat er in zijn of haar leven speelt. 

Een man van in de zestig kwam bij mij omdat hij zich somber voelde, slecht sliep en spanningen ervaarde in zijn relatie.

Tijdens onze gesprekken werd duidelijk dat er meer aan de hand was. Hij was voor zijn nieuwe relatie naar Nunspeet verhuisd. Daardoor woonde hij ver van zijn familie en zijn geboortestreek. Vooral het verenigingsleven miste hij. Daar had hij zich altijd thuis en onderdeel van gevoeld. In Nunspeet lukte het hem nog niet om die plek te vinden. Hij voelde zich steeds minder thuis en dacht er zelfs over om terug te verhuizen.

Door samen te bespreken wat voor hem belangrijk was, kreeg hij beter zicht op wat hij miste en nodig had. Hij kon hierover ook beter praten met zijn partner. Daarnaast pakte hij het wandelen en fietsen weer op. Langzaam ging het beter met zijn stemming en slaap.

Toch bleef er een belangrijke vraag over: hoe kon hij zich weer thuis en verbonden voelen in Nunspeet?

We bespraken Welzijn op Recept. Dat was voor hem geen gemakkelijke stap. Het kostte hem de nodige motivatie om iets nieuws te proberen en opnieuw contacten op te bouwen. Omdat hij zijn verenigingsleven zo miste, gingen we samen op zoek naar iets wat bij hem paste. Via Welzijn op Recept kwam hij in contact met een welzijnscoach. Die dacht met hem mee en ging zelfs een keer met hem mee naar een activiteit. Uiteindelijk vond hij een plek bij een biljartgroep. Hij ging meerdere keren per week biljarten en ontmoette daar nieuwe mensen. Langzaam kreeg hij weer het gevoel dat hij ergens bij hoorde.

Een tijdje later kwam hij samen met zijn partner bij mij voor een gesprek over hun relatie. Eigenlijk bleek dat gesprek niet meer nodig. Hij voelde zich weer meer zichzelf, ze konden beter met elkaar praten en deden samen weer leuke dingen.

Hij heeft zijn plek gevonden.

Voor mij laat dit verhaal mooi zien dat je in de huisartsenzorg soms verder moet kijken dan de klacht alleen. Iemand kan zich somber voelen, maar achter die somberheid kan bijvoorbeeld ook een gevoel van eenzaamheid of gemis schuilgaan. Soms zit een deel van de oplossing niet in een behandeling, maar in weer onder de mensen komen, iets hebben om naar uit te kijken en het gevoel krijgen dat je ergens bij hoort.

Dit vind ik een mooi voorbeeld van hoe zorg en welzijn elkaar kunnen aanvullen.