Ik neem Jan mee naar de voetbal

Herman neemt Jan mee naar de voetbal. Zijn ouders hebben even tijd voor elkaar en hij heeft er een maatje bij.

“Zeg, zou jij het misschien leuk vinden om Jan af en toe mee te nemen naar de voetbal?” Die vraag kreeg ik van mijn buren. Jan is een jongen uit de buurt met het syndroom van Down en hij is dol op voetbal. Zijn ouders zijn geweldige mensen, maar ze hebben het behoorlijk druk. Werk, het gezin, afspraken en de extra zorg die Jan soms nodig heeft zorgen ervoor dat er weinig tijd overblijft om samen even rustig adem te halen. Ik zei eigenlijk meteen ja.

“Wanneer moet ik hem ophalen?”

Zo begon iets wat ik vooraf nooit had kunnen bedenken. Elke zaterdagmiddag sta ik bij de deur en roept Jan vanuit huis: “Ben je er al?” Hij staat dan met zijn voetbaltas klaar, meestal veel te vroeg. Onderweg naar het voetbal praten we over van alles. Over zijn favoriete speler, over de wedstrijd van vorige week en over wie er volgens hem absoluut in het Nederlands elftal hoort. Ik geef toe: ik wist in het begin niet eens precies wie er allemaal bij zijn favoriete club speelden. Maar inmiddels weet ik het. En ik weet ook dat Jan ontzettend fanatiek is.

Bij de wedstrijden staan we samen langs de lijn. Soms is het koud, soms regent het en soms schijnt de zon. Jan beleeft iedere minuut alsof het een Champions League-finale is. Als zijn team scoort, springt hij naast me omhoog. “Heb je dat gezien?!” “Ja Jan, ik stond ernaast!” Dan lachen we allebei.

Soms heeft Jan net iets meer tijd nodig om dingen te verwerken of uit te leggen wat hij bedoelt. Maar dat maakt onze gesprekken niet minder leuk. Integendeel. Hij zegt vaak precies waar het op staat en kan met zijn enthousiasme iedereen om hem heen aan het lachen maken. 

Maar het mooiste zit misschien wel in de momenten tussendoor.

Op de terugweg halen we soms een broodje. We praten over school, over zijn vrienden en over wat hij later wil worden. Soms zegt hij helemaal niets. Dan luisteren we gewoon naar de radio. Ik merk dat we elkaar steeds beter leren kennen. Voor mij is Jan inmiddels veel meer dan de jongen die ik op zaterdag mee naar voetbal neem. Hij is mijn maatje geworden. En ondertussen gebeurt er thuis bij zijn ouders ook iets belangrijks. Zij hebben op zaterdagmiddag even tijd voor elkaar. Om samen boodschappen te doen, koffie te drinken of gewoon even niets te hoeven. Laatst zei zijn moeder tegen me: “Je hebt geen idee hoeveel dit voor ons betekent.” Maar eigenlijk denk ik dat zij niet helemaal begrijpt hoeveel het voor míj betekent. Want ik help hen, dat klopt. Maar ik krijg er ook iets voor terug. Gezelligheid. Energie. Een andere blik op de wereld. En vooral: een vriend die iedere zaterdag vraagt of ik er alweer ben.